De Dolomieten
op de fiets

De tocht begint in Vipiteno (Sterzing), een karakteristiek Zuidtiroler stadje aan de voet van de Brennerpas. Vanaf het eerste pedaleermoment is duidelijk dat de Dolomieten geen genade kennen: de route bijt meteen door richting de hoge passen van de Fassa-vallei. Ruim 5.000 hoogtemeters op de openingsetappe zet de toon voor de rest van de week.

Het eindpunt Soraga di Fassa ligt diep in het Val di Fassa, omringd door de imposante wanden van de Marmolada en de Rosengarten-groep. Een aankomst om van te genieten — de benen konden het gebruiken.

Dag twee vertrekt al op hoogte vanuit de Fassa-vallei en kronkelt verder door het hart van de Dolomieten richting het Gadertal. De route passeert meerdere passen en biedt uitzichten op de bekendste rotsmassiven van de regio — de Sella-groep, de Geislerspitzen, en de Puez-Odle.

De aankomst in La Valle (Wengen) in het Gadertal betekent opnieuw een avond op hoogte, met morgen de oversteek richting Bolzano in het verschiet.

De kortste etappe van de week is er toch een met karakter. Vanuit La Valle daalt de route af richting Bolzano en gaat daarna weer omhoog richting São Paolo. Met "slechts" 2.672 hoogtemeters is dit relatief de rustigste dag, maar na twee zware etappes voelt ook dit als een serieuze inspanning.

Bolzano zelf is een welkome tussenstop: een espresso, een korte blik op de markt, en dan weer het zadel in.

De vierde dag voerde opnieuw door de Etschvallei richting Bolzano, en van daaruit bergop naar Saone. De route maalt door kleine dorpjes, langs wijngaarden die al eeuwenlang aan de steile hellingen kleven. Met ruim 4.000 hoogtemeters was dit geen hersteldag — de wegen waren smal, het verkeer beperkt, en de beloning aan de top was steeds hetzelfde: uitzicht over valleien die je vergeten doet hoe zwaar de benen aanvoelen.

Dag vijf was de zwaarste van het geheel — meer dan 5.000 hoogtemeters op 125 kilometer. De etappe voerde via Sant'Antonio naar Bormio, met onderweg de Passo del Tonale, de Passo Aprica, en als kroon op het werk de Passo di Gavia: 2.622 meter, een van de wildste beklimmingen in de regio.

Na de Gavia volgde een lange afdaling naar Bormio, dat ons ontving met warme pasta en het vooruitzicht van de Stelvio.

De grote finale: de Passo dello Stelvio. Met 2.762 meter de hoogste asfaltweg van Italië, en voor veel wielrenners het ultieme doel. Vanuit Bormio zijn het 21 genummerde haarspeldbochten omhoog — elke bocht een kleine overwinning, de top een grote.

De top was een drukte van belang, maar ook een moment van stille voldoening. Jas aan, één blik achterom, en dan de lange afdaling richting Oostenrijk via de Reschenpass naar Tobadill.